De lendenwervels

De lendenwervels liggen ter hoogte van de buik en bestaan uit 5 wervels die bovenaan beginnen met de 12e dorsale wervel en onderaan eindigen aan het heiligbeen. 

Het zijn de dikste wervels: ze dragen het gewicht van alle andere wervels, van de schedel en van een groot deel van het lichaam.

De wervels

Alle wervels van het lichaam hebben dezelfde structuur. 

We onderscheiden het wervellichaam, dat de vorm heeft van een cilinder en diep in het lichaam ligt. Aan de achterkant van het wervellichaam is er een boog bestaande uit been die een opening omringt waarin het ruggenmerg zich bevindt. 

Aan deze boog hangen twee botuitsteeksels die naar links en rechts gaan in het lichaam: de dwarsuitsteeksels en vier verticale gewrichtsoppervlakken die in verbinding staan met de bovenste en onderste wervel. Ten slotte is er nog een laatste en langer botuitsteeksel dat van de boog naar achter gaat, dit is het doornuitsteeksel dat we voelen als we in het midden van de rug duwen.

Ter hoogte van elke wervel staan zenuwen in verbinding met het ruggenmerg. Ze gaan zowel links als rechts juist achter de wervellichamen in een gat dat in twee bogen van twee opeenvolgende wervels is gevormd. Deze gaten zijn de "foramen intervertebrale" (de tussenwervelgaten).

De gewrichten tussen de wervels

De botten van de wervels komen niet rechtstreeks met elkaar in aanraking. De wervellichamen zijn gescheiden door een tussenwervelschijf, gevormd uit een vezelring rond een centrale gelatineachtige substantie. Deze tussenwervelschijven spelen de rol van schokdempers en zijn verantwoordelijk voor de soepelheid van de wervelkolom. Ze zijn zeer stevig. 

Er zijn ook vier achterste gewrichten die de wervels met elkaar verbinden en vermijden dat ze over elkaar naar voor of naar achter glijden. Het zijn echte kleine gewrichten met kraakbeen, synoviale vloeistof, een synoviale membraan, een gewrichtscapsule en ligamenten. 

De ligamenten en de spieren van de wervelkolom

De stabiliteit van de wervelkolom wordt gegarandeerd door ligamenten en spieren die er rond liggen en de wervels met elkaar verbinden.  Van de 244 beschreven spieren ter hoogte van de wervelkolom, zijn er de lange en krachtige spieren die aan weerskanten van de doornuitsteeksels liggen en waarvan de samentrekking de welving ter hoogte van de nieren geeft. 

Hoewel de buikspieren niet aan de wervelkolom zijn vastgehecht en de tegengestelde beweging geven, zijn ze toch even belangrijk om het evenwicht van de wervelkolom te garanderen. Het geheel van de buik- en lendenspieren vormt een soort natuurlijk korset.

Mieux vivre avec le mal de dos, 2008
Platzer W, Atlas de poche d’anatomie, tome 1, 2007, Ed. Flammarion